- Het gat.
- Rustig rondje Ringvaart
- Belly of the Beast (met een berggeit)
- uitwijken voor een Siberische tijger
- afdrogen in de regen
- Binnenblad, Binnenband, Buitencategorie, Boonen!
- onbetwist winnaar
- voorlopige opbrengst lufnap 2012 concert ongeveer 4500 Euro
- oppompen tot 11 bar?
- wereldrecord adem inhouden
Het gat.
Het gat,
Het gat, het gat, het is niet te vermijden,
Je vliegt, je zweeft, tenminste zolang we rijden.
Je lacht, je huilt, een week vol eufodriet,
Een groter gevoel van saamhorigheid is er gewoon niet.
De berg, de berg, het is je vijand en je vriend,
Je zweet, je stoempt, maar krijgt uiteindelijk de voldoening die je verdient.
Je klapt, je zingt, al die supporters langs de kant
Met wildvreemde mensen voel je plotseling een band.
Een bocht, een bocht, eindelijk die druk even van je benen,
Je moet, je moet, het betaalt zich uit, al die uren trainen.
Je eet, je drinkt, het is een kwestie van overleven,
Voor één dag alles wat je in je hebt, voor al die anderen geven.
Trap na trap, de finish komt bij iedere omwenteling dichterbij,
Meter na meter, je beseft het is zo definitief voorbij.
Minuut na minuut, verstrijkt de tijd en dan is het klaar,
We gaan echt niet meer, wat zal ik het missen volgend jaar.
Klim 6, klim 6, weer met z’n allen naar de top,
De finish, de meet, de afsluiting, het zit er op.
Een lach, een traan, allemaal nog één keer gegeven wat je had,
Alles wat er slechts overblijft is het gat, het gat.
Rustig rondje Ringvaart
Vandaag een bescheiden rondje gefietst met Rene.
Mijn plan was om het rustig aan te doen (gisteren met de Legends het afsluitende 7 tegen 7 toernooi van vvHillegom gevoetbald). En dat had ik dus op de mail gezet.
De rest van de legends heeft andere plannen en dus spreek ik om 10 uur met Rene af op de Hillegommerbrug. Als ik aan kom rijden staat hij al klaar, we kunnen dus direct vertrekken. We vertrekken richting Lisse en worden vrijwel direct ingehaald door een man op een sportfiets (inclusief fietstas). Hij heeft wind mee (wij ook natuurlijk) en trapt aardig door. Dit zou normaal gesproken natuurlijk niet lang duren, maar wij houden ons zowaar in en fietsen met een snelheid van 34 a 35Km/h achter hem aan.
Rene en ik praten een beetje na over het avondje in Murphy's Law wat we afgelopen vrijdag hebben gehad. Na een kilometer of 8 draaien we komt de wind vanuit de zij. We gaan achterelkaar fietsen en halen de man op de sportfiets in. Het verschil in snelheid is toch wel behoorlijk en dus voor hem geen kans om aan te pikken.
Op dit stuk halen we veel meer fietsers in. Een aantal haken aan en proberen een tijdje bij te blijven, maar dat valt dat nog niet mee en de meeste wapperen er dan ook snel weer af. Een man blijft bij en neemt zelfs af en toe de kop over. Hij is daarbij wel wat overmoedig en begint hard, maar zakt dan snel weer af. Het blijft dan ook bij korte aflossingen, maar toch prima om erbij te hebben.
Bij Aalsmeerderbrug steken Rene en ik wat makkelijker over dan de desbetreffende man, maar we besluiten we even wat te eten en hem de kans te geven aan te sluiten. Ook een andere wielrenner sluit aan. Als we compleet zijn neem ik de kop en maak weer snelheid. Verderop neemt Rene de kop weer over en ook de nieuwe aanwinst laat zich niet onbetuigd en neemt het laatste stuk langs Schiphol Oost de kop. Nu is de weg daar opgebroken en denk ik dat we zouden moeten oversteken. De man voorop denkt dat je inmiddels wel rechtdoor kunt en dus proberen we dat. Een paar honderd meter verder blijkt dat niet te kunnen en moeten we terug. De andere wielrenner op wie we eerder hebben gewacht komt ons tegemoet gefietst, hij was blijkbaar al afgehaakt. We steken over en vervolgen onze weg op het provisorische fietspad. Daar scheiden de wegen tussen ons en de andere fietsers definitief. Rene en ik gaan dus weer alleen verder.
Het vreemde is dat we nu eigenlijk al het langste stuk tegenwind gehad hebben en nu alleen nog wind uit de zij of mee krijgen. Het lijkt zo wat makkelijker dan wanneer je met tegenwind andersom moet fietsen. Maar goed, geen tegenwind meer....Onze snelheid gaat omhoog en de kilometers vliegen voorbij.
Net na Zwanenburg rijdt ik op kop als er opeens een wielrenner met een behoorlijk verschil voorbij komt. Rene zit in z'n wiel. Ik glimlach en sluit aan, want dit ziet er goed uit. Het is een jonge kerel die diep in de beugels zit en zo te zien van doorrijden houdt. Daar waar ik 35 reedt gaat hij naar 38Km/h en dat is nog maar het begin...39...40.. Kilometers lang geeft hij vol gas. Heel af en toe mogen Rene of ik even op kop, maar dat duurt meestal niet zo lang en gaat hij weer aan. Steeds harder.
Vanaf Niewebrug richting Vijfhuizen rijden we boven de 45Km/h. Dat blijkt helaas ook het eindpunt van onze haas te zijn. We zeggen gedag en moeten het verder zelf doen. We hebben het er even over hoe goed deze kilometers voor ons gemiddelde moeten zijn en dat geeft nieuwe motivatie om zelf ook het tempo weer op te voeren. Zo maken we de laatste 10 kilometer samen vol. We houden de vaart er aardig in en blijven zelf ook hele stukken ruim boven de 40Km/h. Als we weer in Hillegom zijn aangekomen blijkt de brug open te zijn en moet ik stoppen. Een mooie gelegenheid om de Garmin op stop te drukken. Thuis kijk ik naar het gemiddelde. 33,7Km/h…. niet gek voor een rustig rondje ;)
Belly of the Beast (met een berggeit)
Vandaag mag ik (Flip) als “special reporter” het vervolg geven op de trainings programma van Maupie. De al eerder gemaakte afspraak van de week met Nico staat op de “bucket list” vandaag. Nico heeft hier een vakantie woning en het moment dat hij hier is gaat hij met de mountain bike de bergen in rondom de Hondon Vallei. In 4 jaar tijd heeft Nico een flink aantal routes zich eigen gemaakt.
Het opstaan in de ochtend begint met een kleine kriebel van onrust, weliswaar al een aantal keren de bergen in geweest maar nu met een semi prof, die ons van de week al bewust maakte van hoogte meters en stijgingspercentages waarbij 7 en 10 procent niet werden geschuwd en 16 en 22 procent zeer gemakkelijk de mond uitvloeide. Dit mocht natuurlijk de pret niet drukken, want het motto is genieten.... en als het niet gaat ga je lopen…. Lopen?! Dat komt in ons woordenboek niet voor.
Om stipt 09.00 uur komt Nico het pad op rijden bij de cueva en Maupie en ik staan te trappelen met gezond enthousiasme. De tocht begint berg afwaarts en blijft redelijk vlak het eerste stuk. Na een 5 kilometer komen we aan bij de picknick plaats, deze geeft toegang richting de berg sierra de Crevillente. Tevens is vanaf dit punt de zendmast te zien die zich op een hoogte van 835m bevindt. Nico klameert ons door te zeggen dat wij die vandaag niet gaan bezoeken, we blijven er 400 m. onder. Het eerste stuk begint met 7% en loopt snel op naar 18 en kleine stukjes 20%. Lekker op het kleinste tandwiel en de benen het werk laten doen. De paden blijven breed en het natuur schoon wordt steeds mooier.
Doordat wij nu al aardig op hoogte zijn en redelijk de berg over komt er natuurlijk ook de afdaling. We stoppen nog even voor een mooie panorama foto, Nico vraagt ook of wij het pad verderop links zien die vanaf deze afstand wel een 40% stijgings waarde lijkt. “Daar gaan we straks op, leuk joh”. 
De afdaling begint met handen op de rem, want met 20% wil je geen fouten maken. Aangezien ik remblokjes heb, beginnen deze flink met een ritmische toon mee te doen op ons avontuur. Nico en Maurice weten in ieder geval precies waar ik zit mocht er iets mis gaan.
Het pad zoeven vermeld nadert nu zeer snel en voordat we het weten begint het. Ik blijf in de laagste versnelling rijden en stapvoets kruip ik omhoog, Maupie toont hetzelfde beeld. Nico voor mij loopt iets verder weg. Halverwege springt mijn voet van het pedaal, f*ck! Ik moet nu afstappen en lopen, redt het niet om op 22% nog op te stappen. Maupie blijft stevig in het zadel zitten en maakt de klim af.
Na een kleine uitblaas en vreugde gevoel gaat de tocht verder met afdalen en klimmen, de klimmetjes lijken steeds makkelijker te gaan. Na een lange tocht onverhard wordt het nu asfalt en naderen wij de pas van Crevillente naar Aspe. Nico stelt ons nog even gerust dat het vanaf nu alleen maar klimmen wordt tot Canalosa met een flinke tegenwind, maar aangezien hij dit met een brede lach vermeldt is er geen reden voor paniek.
Na een klein stuk gaan wij weer onverhard rijden en beginnen de klimmen weer met 12 oplopend naar 20%. De omgeving is nog steeds zeer mooi en na iedere klim met prachtige vergezichten. Langzaam aan komen wij meer in de bewoonde wereld en worden de paden hier en daar ook weer smaller (single tracks) genoemd. Op deze single tracks is het ieder voor zich en als ik achterop rijd kom ik in een bocht niet helemaal uit, flink in de remmen en het voorwiel begint zich dieper in de losse grond te duwen…
Door deze actie komt de achterkant van mijn mountainbike omhoog en begint in mijn rug te duwen. Profesioneel als ik blijk te zijn laat ik de moutainbike links van mijn rug glijden en is de druk voor weg. Ik vervolg mijn weg en Nico en Maupie staan verderop te wachten, enigszins geschrokken stop ik en Maup vraagt zich verwonderd af wat er nu weer gebeurt is..
Om het verhaal niet al te gek te maken vertel ik gewoon de waarheid, “een berggeit sprong net over mij heen, ik kon niet anders dan stoppen”. Maupie kijkt bedenkelijk naar mij maar laat het voor wat het is. Nico staat al weer op de pedalen om het laatste stuk van de tocht af te maken. Er wordt nog gezinspeeld om vanuit Hondon de las Nieves richting de zendmast te rijden een klein stukje van 500m met maar 13% stijging, continue! We besluiten het te laten voor wat het is en rijden terug richting de cueva.
De tocht heeft ons uiteindelijk 44 km ver gebracht met in totaal een dikke 1000m hoogteverschil. Om 12.15 rijden wij weer vertrouwd pad op naar onze bed and breakfast 'Cueva La Solana'
